۰۵ دی ۱۳۸۸

گزارش خواندنی از پشت صحنه سریال هنرمند

کسی بدون دستکش وارد نشود؛ یک روز پشت صحنه « آشپزباشی»

۳۰نما ـ اینجا یک رستوران است، آن سمتش یک آشپزخانه است. آن طرف پرویز پرستویی ایستاده که این روزها یک عالم سکوت دارد و گلایه‌هایش هم نوشتنی نیست و ما هم فقط می‌شنویم، نمی‌نویسیم.

لیلی نیکونظر: این روزها کسی خیلی نای حرف زدن ندارد. کسی هم اعتنایی به خواست ما ندارد؛ مایی که دل‌مان می‌خواهد یک گزارش کوتاه پشت صحنه بنویسیم. حالا این‌جا هم که جایی جدا از دنیای آدم‌های ساکت محتاط این روزها نیست که بخواهی فکر کنی آدم‌ها باید حوصله کنند و توضیحی بدهند، از حال این روزهایشان، از کاری که دارند انجام می‌دهند و از جایی که ایستاده‌اند. همین است که هنوز پایت به لوکیشن نرسیده، همه از پیش شرط و شروط گذاشته‌اند که حرف نمی‌زنند، حتی بعضی‌ها دل‌شان نمی‌خواهد عکسی از آنها در مطبوعات و خبرگزاری‌ها پخش شود... ما هم می‌فهمیم، غمی نیست.

 

لوکیشن جای سردی است یعنی یک جایی است که دیوارهای آجری دارد. ما سعی می‌کنیم جای پایمان را کنار یک کوره محکم کنیم. یک آتشی افتاده به جان دیوارهای کوره که گرمت می‌کند. اینجا یک رستوران است، آن سمتش یک آشپزخانه است. آن طرف پرویز پرستویی ایستاده که این روزها یک عالم سکوت دارد و گلایه‌هایش هم نوشتنی نیست و ما هم فقط می‌شنویم، نمی‌نویسیم. آمده‌ایم پشت صحنه سریال آشپزباشی که درست در لحظه نوشتن این گزارش تنها چند قسمت آن پخش شده. دارند قسمت هفدهم را می‌سازند و یک نظم و دقتی دارند که نگو... این آقای کارگردان بسیار دقیق و منظم و وسواسی است؛ «من همیشه این طور کار کرده‌ام. شما اسمش را می‌گذارید حساسیت و دقت، اما این بنای کار من است.» چنان با دقت زل می‌زند به دوربین، استثنایی. همین است که اغلب کارهای محمدرضا هنرمند از استانداردهای رایج سریال‌های تلویزیونی اندکی بالاتر است. کات می‌دهد؛ «خیلی خوب بود فرهاد، از اول اجرا کن. حیفه،» فرهاد اصلانی در نقش هومن سریال، دوباره بازی می‌کند، از نو تمام نگاه‌ها و دقت‌ها اجرا می‌شود اما دوباره؛ «خیلی خوب بود، یه بار دیگه،» جمعیت پشت صحنه می‌خندند. کارگردان روی حالت‌های تعجب بازیگرش اصرار می‌کند. از او می‌خواهد شلوارش را مدام بالا بکشد و لب‌هایش را غنچه کند. اصلانی می‌گوید؛ «این اولین تجربه کار کمدی من در تلویزیون است و اولین تجربه کارم با محمدرضا هنرمند. تقریباً هر دو ما با هم این کاراکتر را ساختیم. نقش متفاوتی است و به همین دلیل مواظبت می‌خواهد. این نقش از خودم کاملاً جدا است.

موقعی که به این سریال پیوستم، انتهای کارم با سریال مختارنامه بود. به همین خاطر از هنرمند خواستم به من اجازه بدهد از نقشم جدا شوم. من در این سال‌ها از کمدی پرهیز کردم چون آدم امینی پیدا نمی‌کردم. وقتی آقای هنرمند پیشنهاد کرد، قبول کردم. حالا، هومن، این شخصیتی که از خودم خیلی دور است، گاهی وقت‌ها واقعاً من را می‌خنداند. همه‌اش دنبال یک موقعیتی است، سطحی و بدون جایگاه و ناموفق است. فکر می‌کنم می‌شود جور جذابی بازی‌اش کرد.» به اعتقاد اصلانی که این روزها در سریال گاوصندوق هم حضور دارد، حرف این سریال عجیب از جنس حرف روزگار ماست و تم این کار متاثر از یک سوءتفاهم است که نمی‌توانسته بی تاثیر از این عدم درکی باشد که ما این روزها در عرصه‌های مختلف می‌بینیم. صدای زنگ موبایل بلند می‌شود.

جمعیت یکصدا بستنی می‌خواهند. می‌فهمی که اینجا قرارداد شده هرکس موقع فیلمبرداری موبایلش زنگ بخورد، باید بستنی بدهد. بازی فاطمه معتمدآریا تمام شده، شنیده‌ایم که او هم این روزها سکوت اختیار کرده. اینجا و در این لوکیشن نیست، به جایش حضور دوباره او در یک مجموعه تلویزیونی این روزها غنیمتی است. فضای پشت صحنه آرام و مرتب است. در واقع در یک رستوران سنتی بزرگ هستیم شبیه اغلب رستوران‌های سنتی، پوشیده در رنگ‌های گرم، پر از مخده و نیمکت‌های چوبی و ترکیب‌های فیروزه‌یی و خاکی. بالاخره فیلم‌برداری پلان قبل تمام می‌شود.

 هنرمند و پرستویی می‌نشینند دور یکی از میزهای رستوران. آشپزها یا بازیگرها در لباس آشپزها هم ایستاده‌اند دورشان. کارگردان اتفاقاً علاقه‌یی به kitchen stories ندارد. می‌گوید به عنوان یک حرفه‌یی در کارش، متن را خوانده، تحقیق کرده، مشورت کرده و در نهایت تصمیم ساختش را گرفته است. نه آشپزخانه، نه آشپزی و نه غذا برایش چندان اهمیتی ندارد و به آشپزخانه‌یی که ما الان در آن هستیم، صرفاً به عنوان موقعیتی نگاه می‌کند که قصه در آن جاری است و تنها سعی کرده کارش را درست انجام دهد. هنرمند بلند دیالوگ‌ها را می‌خواند. پرستویی حرف‌ها و دیالوگ‌ها را برای خودش یادداشت می‌کند و بعضی جاها را با ماژیک «های لایت» می‌کند. کارگردان روی حرکت انگشت آشپزباشی‌هایش هم تاکید می‌کند. به بعضی‌هایشان یادآوری می‌کند شب بعد هم می‌توانند خودشان را در تلویزیون خانه‌شان ببینند و خوشحال‌شان می‌کند. هنرمند معتقد است؛ «زیر تیغ و آشپزباشی، دو ژانر و دو جنس مختلف کار هستند. به همین دلیل نمی‌توان مقایسه‌شان کرد. از الان بسیار دشوار است اگر بخواهیم بفهمیم سریال موفقی خواهد شد یا نه، عوامل زیادی در موفقیت یک کار سهیم هستند. عوامل مختلف سیاسی، اجتماعی می‌تواند به نفع یا به ضرر یک پروژه باشد. ولی قرار است همه عوامل این پروژه تمام تلاش‌شان را بکنند برای آن‌که این کار موفق باشد.» ضمناً مهم‌ترین دلیل جذابیت این قصه برای هنرمند، همین بوده که متن آشپزباشی به روابط خانوادگی می‌پرداخته است.

سکانس بعدی در آشپزخانه رستوران فیلم‌برداری می‌شود. اینجا بوی انواع غذاها پیچیده است. پر از بخارهای خوشبو است. برای یک روزنامه‌نگار خسته و گرسنه مثل سم است. آن سوتر یک میز چیده‌اند پر از انواع و اقسام سالاد و ترشی. قابلمه‌های روی گاز پر از غذاست. از پشت سر کارگردان می‌پرسیم؛ اینجا اساساً به او خوش می‌گذرد؟ پاسخش این است که نخیر، از این خبرها هم نیست. فقط روز اول فیلم‌برداری خیلی غذا خورده‌اند و حالا دیگر غذازده هم به حساب می‌آیند،

 پرهام مشیری، دستیار کارگردان، هم تاکید می‌کند سر این کار، یک پنج کیلویی تا همین لحظه وزن کم کرده است. روی دیوارهای آشپزخانه نوشته‌های بانمکی با مضمون «کسی رو بدون دستکش نبینم- اکبر» به چشم می‌خورد. اکبرآقا، پرستویی خودمان، حالا باید وارد آشپزخانه شود و چند داد سر این آشپز- طفلکی‌ها بکشد. هیچ چیز جالب‌تر و بامزه‌تر از تمرین کردن‌های پرستویی نیست؛ خودش با خودش یک گوشه. فیلم‌برداری و عبور ریل از این آشپزخانه خیلی سخت است.

حسن آقا، علی آقا و ابراهیم آقا، اینجا خودشان جدی جدی آشپز هستند. دستیار کارگردان می‌گوید؛ «این حسن آقا، الان دیگر خودش حسابی بازیگر شده و راه افتاده.» اینها آشپزهای همان رستورانی هستند که این روزها آشپزباشی در آن فیلم‌برداری می‌شود. حسن آقا، جوجه‌ها را به سیخ کشیده و پس از فیلم‌برداری پلان، دانه دانه و داغ داغ بین افراد تقسیم می‌کند. شکر خدا روزنامه‌نگار گرسنه هم این وسط بی نصیب نمی‌ماند. یک روز کاری این گروه تمام شده، با سکوت و تفاهم.
 

نظرات کاربران (۰)

شما هم نظر دهيد comment
نظر شما:
نام:* ايميل:* وب‌سايت:
*وارد کردن نام و ايميل برای فرستادن نظر لازم است
لطفاً مختصر و درباره‌ی موضوع بنويسيد. نظرات پس از تاييد مدير سايت منتشر می‌شوند.