۱۸ دی ۱۳۸۸

نگاه: نخستین جشنواره فیلم‌های تلویزیونی

یادداشت علی نعیمی ؛ اتفاقی که باید زودتر می‌افتاد

۳۰نما ـ این جشنواره فیلم‌های تلویزیونی که قرار است همین دوم بهمن امسال برگزار شود به نظرم به خودی خود یک اتفاق خوب است. خوب است از این جهت که آقایان در سازمان صدا و سیما بعد از سال‌ها ساخت فله‌ای (بخوانید کیلویی) تله‌ فیلم‌هایی که بیشتر رابطه‌ها تعیین کننده میزان حجم تولید یک نفر بود؛ به این نتیجه رسیده‌اند که « زِ مبلغ کم کنند و بر مطلب بیافزایند».

این جشنواره فیلم‌های تلویزیونی که قرار است همین دوم بهمن امسال برگزار شود به نظرم به خودی خود یک اتفاق خوب است.

خوب است از این جهت که آقایان در سازمان صدا و سیما بعد از سال‌ها ساخت فله‌ای (بخوانید کیلویی) تله‌ فیلم‌هایی که بیشتر رابطه‌ها تعیین کننده میزان حجم تولید یک نفر بود؛ به این نتیجه رسیده‌اند که « زِ مبلغ کم کنند و بر مطلب بیافزایند».

 اساس تله فیلم سازی در تمام کشورهای صاحب سینما یک تعریف مشخص دارد. یک ضابطه و قانونی دارد. و مهم‌تر از این‌ها یک بازتعریف مشخصی دارد.

 اصلا نفس ساخت فیلم‌های ویدئویی و ارزان قیمت برای این به وجود آمد تا محمل مناسبی برای آزمون و خطاهای فیلم‌سازان در مواجهه با سینمای حرفه‌ای باشد.

 حتی فیلم‌سازان بزرگی همچون مارتین اسکورسیزی هم فیلم‌های ویدئویی‌ای در کارنامه‌ی کاری‌شان دارند تا سابقه‌ی ساخت چنین فیلم‌هایی به قبل از دهه‌ هشتاد میلادی در سینمای جهان برگردد. هر چند در ایران به‌طور دقیق‌تر این هجوم وحشتناک فیلمسازی با شیوه ارزان‌تر و راحت‌تر از اواخر سال 82 و اوایل 83 رنگ و بوی واقعی‌تری به خود گرفت اما وقتی کمی به گذشته رجوع کنیم می‌بینیم تاریخ ساخت تله‌فیلم به اوایل دهه هفتاد می‌رسد.

 تله‌فیلم ابراهیم به کارگردانی حمیدرضا محسنی که درباره فرزند یکی از شهدای دفاع‌مقدس است که در بمباران مناطق جنگی پای خود را از دست می‌دهد در سال 1374 محصول تعاونی ایران ساخته شد. این تله‌فیلم که با برآورد قیمت یک دهم نمونه سینمایی آن روزها این دغدغه را در میان فیلمسازان قوت بخشید که بیشتر به این سمت و سوی حرکت کنند.

ساخت تله‌فیلم در سیما تا سال 79 متوقف بود که در میان فهرست آن سال نام سه فیلمساز و هر کدام با سه اثر به چشم می‌خورد که البته در میان آنان محمدرضا ورزی با مقیاس قرار دادن یک قصه تاریخی در قالب یک فیلم نود دقیقه‌ای با یک بودجه محدود راه تازه‌ای را برای محک‌زدن در این‌گونه باز کرد.

 با این حال یک نکته که فیلمسازان ما را به این سمت قلقلک داد هزینه پائین تولید در این‌گونه فیلمسازی است. شیوه‌ای که حتی در سینما هم با در نظر گرفتن استفاده از دوربین‌های دیجیتال نمونه‌هایی همچون بوتیک را رقم زد که به همین دلیل هم از بخش مسابقه جشنواره بیست و دوم جا ماند.

بیانیه هیئت داوران در ذم ساخت چنین فیلم‌هایی و اعتراض به نابودی قداست سینما باعث شد پنج سال بعد بخشی در بیست و هفتمین جشنواره فیلم فجر اضافه شود که بتواند این حجم تقابل تولید در عرصه تله‌فیلم را پاسخگو باشد.

 طبق آخرین اعلام از چند دفتر که به‌طور غیررسمی ‌و جهت بازگویی بازتاب هزینه است میانگین صد و پنجاه میلیون تومانی در تولید هر پروژه بسته به انتخاب لوکیشن و محدودیت انتخاب بازیگر قابل تغییر است.

هرچند که این هزینه کم با 28 میلیون تومان در سال 87 هنگام تولید تله‌فیلم میکائیل به یک رکورد باورنکردنی دست پیدا کرد، اما بیشترین برآورد یک فیلم تلویزیونی با تمام مصادیق حرفه‌ای بیشتر از 200 میلیون تومان نبوده که با توجه به خرج‌های انجام شده راهی هم به اکران سینماها پیدا کرده.

جلوگیری جدی سینمای حرفه‌ای از حمایت آثار تلویزیونی، حجم بالای تولیدات ( که بنا به گفته‌ی میرباقری در شش ماهه اول سال به 150 فیلم رسیده !)، بی سر و ته و بی مبنا بودن آثار، رانت‌های و خرده‌فرمایش‌های بی‌حد و حصر و خیلی مسائل دیگر را شاید از انگیزه‌های به وجود آمدن جشنواره فیلم‌های تلویزیونی بدانیم.

جشنواره‌ای که هرچند با حجم هفتصدتایی و حضور شصت‌تایی فیلم‌ها اولین دوره‌اش را آغاز کرده است، اما همین‌ که آغاز شده است تا بازار مکاره‌ی فیلم‌سازان وطنی را تبدیل به یک رقابت جدی کند به خودی خود قابل دفاع است. تا ببینیم در دوم بهمن چه بر سرش خواهد آمد ...

نظرات کاربران (۰)

شما هم نظر دهيد comment
نظر شما:
نام:* ايميل:* وب‌سايت:
*وارد کردن نام و ايميل برای فرستادن نظر لازم است
لطفاً مختصر و درباره‌ی موضوع بنويسيد. نظرات پس از تاييد مدير سايت منتشر می‌شوند.